Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα

Προβολή ιστορικού περιήγησης


Αρθογράφοι (53)


Cineparmenos
Elessar
george_atha
Kalliopi
N/A
Saco
Soffi.sam@hotmail.com
Tomasfotop
Vasgko
Αίγλη Μότσιου
Αναστογιάννης Αριστείδης
Ανδρέας Ανδρεόπουλος
Ανδριανή
Ανδρομάχη Παπαγεωργίου
Ανθή
Αργυρώ Μανουσάκη
Αρετή Μπανιά
Γεώργας Σάββας
Δ.Σ.Πολιτιστικός Συλλόγος CINEΠΑΡΜΕΝΟΣ
Δέσποινα Τριανταφυλλίδου
Διάτο®ος
Ελενεξελιξει
Ελένη Αθαν. Σαμαρά
Ελένη Ανδριοπούλου
Εξάρχου Κατερίνα
Ευάγγελος Κουδωνάς (vankoud@gmail.com)
Η μίκρη Σμυρνία
Θεόφιλος
Θωμας Κ.Σ. Αστερίου
Κατερίνα Μανιάτη
Κύρος
Κώστας Σοφός
Λαμπρινή Α.
Μ. Σίμος
Μ.Σ.
Μαρία Γκαρά
Μπάμπης
Μπαρμπης Βοζαλής
Μπεκίρη Εύη
Μπυρολόγα
Νατάσα Ψαρρή
Νέρο
Νίκος Πάλλας
Οδυσσέας.
Παναγόπουλος Ιάκωβος
Σ. Ντόμαλης
Σάββας Στρούμπος
Σερεμέτη Κωνσταντίνα
Σοφία Αθαν. Σαμαρά (4)
Σταυρούλα Καμπουρίδου
Στράτος Κερσανίδης
Φαίδων “ο νεότερος”
Χαρούλα Τζαμπούρα
Προβολή ομάδας αρθογράφων
Η ταξινόμηση είναι αλφαβητική

Προφίλ



Στατιστικά





Άρθρα:4

Συμμετοχή στο Έντυπο:0.54%


Πρώτη Εμφάνιση:12, 3, 2009
Στο τεύχος:27   
Με το άρθρο:Eυτυχία

Τελευταία Εμφάνιση:24, 4, 2018
Στο τεύχος:52      
Με το άρθρο:1ο διήμερο προβολών ταινιών από φοιτητές της Σχολής Κινηματογράφου του Α.Π.Θ.

Άρθρα ανά Κατηγορίες


Ποιότητα Ζωής :2 Πολιτισμός :1
Σκέψεις :1

Εμφάνιση όλων των άρθρων






Eυτυχία


Πρόσφατα, βρέθηκα να πίνω καφέ και να συζητώ με φίλους που είχαν για χρόνια χαθεί από τη ζωή μου. Κάποια στιγμή, τέθηκε επάνω στο στρογγυλό τραπεζάκι το ερώτημα: είμαστε ευτυχισμένοι;
Η αντίδρασή μου σε μια ερώτηση που μου φάνηκε παιδιάστικη ήταν ένα πικρόξινο χαμόγελο. Δεν άργησα να καταλάβω, όμως, πως το μειδίαμά μου οφειλόταν στο γεγονός ότι δεν ήξερα την απάντηση! Στην επιστροφή για το σπίτι μου, το ίδιο εκείνο βράδυ, σκεφτόμουν πολύ έντονα την ερώτηση. Ποια ήταν, όμως, η απάντηση; Πόσους από μας απασχολεί άραγε; Εγώ ως τώρα, δεν είχα το θάρρος ή το χρόνο να σκεφτώ; Άρχισα, λοιπόν, να δημιουργώ πιθανές απαντήσεις και να τις παρουσιάζω στον εαυτό μου.
Έτσι κατέληξα: η ευτυχία είναι μία Ευρυδίκη! Τη χάνουμε αμέσως μόλις θελήσουμε να την κάνουμε δική μας. Ζει όταν τη φανταζόμαστε. Πεθαίνει όταν τη διεκδικούμε. Κάθε ευτυχία που θέλουμε να γίνει κτήμα μας, να την οικειοποιηθούμε και να την ποδοπατήσουμε τελικά – γιατί ποτέ, μέχρι το τέλος της ‘‘ζωής της’’, δε θα την εκτιμήσουμε – μετατρέπεται σε απουσία αβάσταχτη. Κι όλα αυτά διότι εξαρτάται από το ‘‘φαίνεσθαι’’ και όχι από το ‘‘είναι’’.
Πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο είναι να κατακτήσουμε κάτι τόσο αυτονόητο, όπως η προσωπική ευτυχία, θα μιλήσω ειλικρινά δεν ξέρω…
Με σιγουριά, όμως, μπορώ να επαναλάβω τα λόγια του Λατίνου Σενέκα ‘‘Είμαστε δυστυχισμένοι στο βαθμό που το πιστεύουμε’’.